ถึงแม้วันนั้นจะยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากไผ่หลิว ทว่าก็ไม่ได้โดนผลักไสอะไรจนต้องเจ็บช้ำไปมากกว่าที่เป็นอยู่ นั่นทำเอาผืนป่าใจชื้นขึ้นมาอยู่ไม่น้อย และการปิดภาคเรียนอันน้อยนิดครั้งนี้ก็แปลกใหม่แบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมากก่อน ชีวิตคนที่นี่มันดูเรียบง่าย ไม่ได้เร่งรีบ แต่ก็มีเรื่องที่ทำให้ไม่เข้าใจอยู่บ้าง ตัวอย่างเช่นเด็กตรงหน้าเขาที่ดูก็รู้ว่าเป็นวัยรุ่นหัวเกรียนที่คงจะกวนส้นตีนอยู่ไม่น้อย คิดไปแล้วก็นึกถึงเด็ก ๆ ที่ร้านมัน ไม่มีเขาคุมหวังว่าดีนมันจะสามารถจัดการปัญหาเฉพาะหน้าได้
“มึงใครเนี่ย” ผืนป่าที่ตั้งใจตื่นเช้าขึ้นมาช่วยงานมารดาของไผ่หลิวเลิกคิ้วขึ้นข้างเดียวเป็นเชิงตั้งคำถาม เมื่อเห็นคนตรงหน้าปีนรั้วคล้ายกับกำลังสอดส่องเพื่อมองหาใครอยู่
“พี่แหละใคร ผมเห็นมานอนเฝ้าหน้าบ้านให้พี่คนสวยหลายวันล่ะนะ หรือพี่รับจ๊อบ?”
“กูถามมึง ไม่ใช่ให้มึงมาถามกลับ สรุปว่า”
“ผมเหรอ ก็เป็นแฟนในอนาคตพี่คน
