ผืนป่ารับรู้ได้ถึงความชื้นของเหงื่อที่กำลังไหลออกมาจากกลางหลัง จำได้ว่าตอนเที่ยวกับไผ่หลิวเขาก็ไม่ได้แกล้งอะไรอีกฝ่ายมากนัก อย่างไรเด็กน่ารักนั่นถึงได้ทำกับเขาแบบนี้ได้ลงคอ
“มึงเกร็งอะไรขนาดนั้น”
“ปะ...เปล่าครับคุณพ่อ”
นั่นคือการทิ้งให้เขามานั่งเล่นหมากรุกกับบิดาของอีกฝ่ายโดยที่ไม่ได้ถามไถ่ความสมัครใจลูกเขยที่โมเมไปเองคนนี้เลยสักนิด ทั้งที่ตั้งใจว่าหลังจากทานข้าวอาบน้ำเสร็จเขาจะหาทางง้อหญิงสาวก่อนกลับกรุงเทพเพิ่มแล้วแท้ ๆ กลายเป็นว่าต้องมานั่งไม่กล้าขยับตัวไปไหนอยู่แบบนี้แทน
“ใครพ่อมึง ไอ้เด็กเวรนี่”
“เอ้า ผมมาอาศัยอยู่ด้วยตั้งหลายวันแล้วคิดว่าคุณพ่อจะยอมรับให้เป็นลูกอีกคนซะแล้วครับ”
“ลามปาม”
“ผมพูดจริงนะครับ” เขาคิดว่านายตำรวจเก่าอย่างวิสัยคงจะดูออกว่าตนเองคิดยังไงกับไผ่หลิว แต่คนที่หวงบุตรสาวอย่างกับอะไรดีคงจะทำเป็นเมินเฉยเหมือนทองไม่รู้ร้อน ทว่าก็ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่โดนไล่ตะเพิด
