“เท่านี้ก็ลองขับออกถนนได้แล้วครับ”
เสียงชูอิจิพี่ชายคนโตของบ้านโยชิดะ เอ่ยน้ำเสียงเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า เพราะโหมสอนฉันขับรถมาถึง 8 ชั่วโมง (สอนเยอะกว่าครูสอนอีก) แต่พี่ชูบอกว่าอยากให้ขับเป็นให้เร็วแล้วเขาก็มีเวลาสอนไม่เยอะ
ท่าทางเหนื่อยล้าของเขาฉันก็พอมองออกเพราะขนาดเมื่อวานสอนฉันเสร็จเขาก็ยังแอบเคลียร์งานต่อ แลดูเป็นคนงานยุ่งขนาดนั้นแท้ๆ ยังอุตส่าห์หาเวลามาสอนเด็กกะโปโลแบบฉัน ใจดีจัง
“เหนื่อยมั้ยคะ” ฉันหันหน้าไปมองเขาแล้วเอามือทาบแก้ม
“ถ้าบอกว่าเหนื่อยจะให้รางวัลหรอ” เขาทำหน้าออดอ้อนอีกแล้ว แต่ฉันไม่แน่ใจว่าการให้รางวัลของฉันจะเป็นการไปทรมานเขาหรือเปล่านะสิ
“พี่ชูอยากได้อะไรคะ” ฉันถามเรื่องที่พอจะรู้อยู่แก่ใจ
“ให้พี่พูดหรอ” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ
“ไม่ค่ะ ไม่ต้องพูด” ฉันเริ่มกลัวแล้วแฮะทั้งที่เป็นคนเปิดประเด็นก่อน สีหน้าเขาดูผิดหวังเล็กน้อย ไม่สิน่าจะผิดหวังมากเลยแหละ แต่ตอนนี้ฉั
