“พี่ภูเปิดก่อน พี่ภู ไอ้เจ้าชิวาว่า”
ฉันพยายามเคาะห้องเจ้าหมอนี่ที่ปิดประตูงอนฉันเหมือนเด็กประถมงอนแม่ อยู่ที่ชั้น 3 ของบ้านโยชิดะ
“เออ ไม่เปิดใช่มั้ย ถ้าไม่…”
แอ๊ด เสียงเปิดประตูห้อง กับเจ้าของห้อง ร่างใหญ่ที่มีดวงตาสวยภายใต้แว่นตาหนาเตอะแล้วตอนนี้เขาก็ถอดแว่นอยู่ เขามองมาที่ฉันอย่างเจ็บปวด แล้วฉันก็เดินเข้าห้องเขาไปทั้งอย่างนั้น
ฉันเดินไปนั่งบนเตียงเขาอย่างถือวิสาสะแล้วเรียกเขามานั่งด้วยกัน
มานั่ง ฉันตบลงที่เตียงใหญ่ 2-3 ครั้งเชิงบอกเขา
เขาเดินมาด้วยหน้าตากึ่งรับกึ่งสู้และสีหน้าเจ็บปวด เขารู้สินะว่าฉันเดินออกมาจากห้องของอายะ
“โกรธหรอ” ฉันถามเบาออกไปเบาๆ แล้วจ้องตาเขา
“อืม” เขาตอบมาแค่นั้นแล้วเสตามองไปทางอื่น
เฮ้ออ แล้วฉันต้องทำยังไงละนั่น ทำเหมือนกับว่ามันเป็นความผิดของฉัน หรือว่ามันอาจจะเป็นความผิดของฉันจริงๆ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัว สองมือค่อยๆ สอดเข้าไปกอดประสานอยู่หลังคอคนตั
