“อย่าบอกนะคะว่าเมื่อคืนนอนค้างห้องเจ้าภู”
เสียงพี่เรย์จิ ลูกชายคนที่ 2 ของบ้านถามฉันด้วยความอ่อนโยน แต่แววตาคือประเมินฉันหัวจรดเท้า ให้ตายเถอะ เป็นคนที่โกหกยากที่สุดในบ้านแล้วมั้ง ฉันยิ้มเจื่อนให้เขาแล้วพยักหน้าน้อยๆ
“พราวคะ การให้ความสำคัญกับทุกคนมันก็ดีนะ แต่พราวต้องประเมินด้วยสิคะว่าอันไหนคือให้ความสำคัญแต่อันไหนคือตามใจ”
“พี่เรย์” ฉันแหงนมองหน้าเขาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“ถ้าตามใจจนตัวเองต้องลำบากใจอันนี้พี่ว่าไม่โอเคนะคะ”
…
“แล้วพวกผู้ชายก็ได้คืบจะเอาศอกด้วย ถ้าพราวไม่วางตัวให้ดีพราวเองจะลำบากนะคะ”
พูดซะฉันรู้สึกผิดเลยแฮะ
“มันไม่ใช่ความผิดของพราวสักหน่อย ไม่เห็นต้องไปแบกรับความรู้สึกทุกคนขนาดนั้นเลย”
เขายังตำหนิไม่หยุด
“พี่เรย์ พราว…” สีหน้าฉันคือไม่ไหวแล้วไงน้ำตาจะไหล ถูกตำหนิขนาดนี้
“ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจจะว่าพราวนะ แต่พี่แค่ไม่อยากทนเห็นพราวต้องมาคอยรองรับอารมณ์เจ้าพวกนี้”
“
