"บ้านมึงไม่มีนาฬิกาหรือไงวะ มึงถึงมากดกริ่งหน้าห้องกูตอนตีสาม" ตุลย์ออกมาเปิดประตูในสภาพพึ่งตื่นนอน หัวหูยุ่ง ตาปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่
"กูมีเรื่องจะคุยกับมึง" น้ำเสียงทุ้มของปุณณ์แฝงร่องรอยสะกดกลั้นอารมณ์ ทำให้ตุลย์เกิดความรู้สึกแปลกในการสะกดอารมณ์นั้นของผู้มาเยือนเขาในยามวิกาล โดยปกติเขาคงล้มคว่ำด้วยหมัดหนักๆ ของคนตรงหน้าไปแล้ว
"มึงจะคุยเชี้ยไรตอนนี้ กูจะนอน" ตุลย์ถามกลับเสียงห้วนแข็งแต่ก็แฝงความยียวน
"แต่มึงต้องคุยกับกูเรื่องนาว ตอนนี้แล้วก็เดี๋ยวนี้ด้วย" น้ำเสียงของปุณณ์หนักแน่นเด็ดขาดรวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง แต่แววตากับสั่นไหวระริกสะท้อนความปวดใจออกมาเต็มเปี่ยม
"อย่าบอกนะว่ามึงหึงนาวจนทำอะไรแย่ๆ กับนาว"
".........."
"ไม่ตอบ แสดงว่ากูพูดถูก มึงนี้มัน... เออๆ เข้ามา" ตุลย์ชี้หน้าในความใจร้อนของคนตรงหน้า ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบยอมให้ปุณณ์เข้ามาในห้อง
"มึงมีอะไรว่ามา กูตอบเสร็จก
