"คุณหนูเป็นอะไร โกรธอะไรผมครับ" ฟลินต์ถามเจ้านายตัวน้อยที่นั่งกอดอกใบหน้างอง้ำ มองเขาที่นั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าตาคว่ำ
"โกรธที่ฟิ้งหย่อ พาฝังอยากให้ฟิ้งไม่หย่อ คงอื่งจะได้ไม่มองฟิ้ง คุงพ่อด้วย อาปังด้วย ทำไมทุกคงต้องหย่อ พอหย่อผู้ฉิงก็ชอบมอง พาฝังไม่ชอบให้ใครมอง"
"ใครอยากจะมองก็ช่างเขาสิครับ ผมไม่ได้สนใจอยู่แล้ว คุณพ่อของคุณหนูก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนอยู่ในสายตานอกจากคุณแม่ของคุณหนู ส่วนอาปัณณ์ของคุณหนู ผมก็ไม่เคยเห็นว่าจะสนใจผู้หญิงคนไหนเลย วันๆ ไม่เรียนก็ทำแต่งาน คุณหนูจะโกรธคนหล่อไม่ได้นะครับ"
"ฟิ้งทำหน้าไม่หย่อก่อง"
"ทำยังไงครับ คุณหนูลองทำหน้าให้ไม่น่ารักให้ผมดูก่อนสิครับ"
"ก็ทำแบบนี้" พาฝันเอาสองมือเล็กดึงหน้าตัวเอง แลบลิ้น ปลิ้นตา ทำตาเหล่ อย่างตลก ฟลินต์มองการกระทำของเจ้านายตัวน้อยก่อนจะยกยิ้มบางๆ แล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน
"แบบนี้ได้ไหมครับ" ฟลินต์ทำตาเหล่ให้เจ้านายตัวน้อยดูบ
