"นาวไปไหนวะไอ้ตุลย์" เขมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนาวเดินผ่านไปในส่วนที่พวกเขานั่งอยู่ออกไปด้านหน้าบริษัท ทำใหตุลย์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ลุกเดินตามไปดูด้วยความเป็นห่วง เขาจะเดินตามออกไปแต่เขมก็รั้งไว้ จึงทำได้แค่เพียงยืนมองผ่านกระจกใสเท่านั้น
"มาหานาวเหรอคะ" นาวถามชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำที่ยืนหันหลังรอเธออยู่หน้าบริษัท ไม่ยอมเข้าไปรอด้านใน
"นาว ...นี่นาวจริงๆ เหรอ ทำไมถึงได้สวยขนาดนี้ สวยจนน้าจำแทบไม่ได้" พอได้ยินเสียงหวานชายวัยกลางคนก็กลับหลังหันมาเผชิญหน้า บุรุษที่อยู่เบื้องหน้าของนาวเป็นชายรูปร่างสูง ผิวสีแทน ใบหน้ามีริ้วรอยเล็กน้อยบ่งบอกถึงช่วงอายุวัยกลางคน หนวดเคราเบาบาง เขาตกตะลึงในความสวยของนาว มองสำรวจทั่วทั้งใบหน้า ไล่ลงมาทั่วทั้งกายบางด้วยสายตาแทะโลม ก้าวเท้าเข้ามาหาหมายจะแตะต้องตัวเธอ จนเธอต้องถอยหลังหนีสองก้าวด้วยความไม่ไว้วางใจ จนเขาเป็นฝ่ายหยุด ปรับเปลี่ยนสีหน้าและสายตาให้เป็นปกต
