"คุงแม่" เสียงใสดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าเล็ก ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ มือเล็กลากกระเป๋าอย่างอิหลุกขลุกขลักมาหาคนเป็นแม่ที่ยืนรออยู่หน้าโรงเรียน
"คิดถึงจังเลยค่ะ" นาวโน้มตัวลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของลูกสาวด้วยความคิดถึง
"วังนี้คุงแม่ย้องไห้ไหมคะ"
"ไม่ร้องแล้วค่ะ แม่ไม่อยากให้พาฝันเป็นห่วง แม่จะเข้มแข็งอย่างที่พาฝันบอกไงคะ"
"เก่งมากค่ะ แย้วคุงพ่อล่ะคะ"
"คุณพ่อไปมหาลัยยังไม่กลับค่ะ แม่เลยมากับอาฟลินต์" วันนี้ปุณณ์ต้องไปพรีเซนต์โปรเจคจบ และพูดคุยเรื่องเรียนต่อปริญญาโท
"แย้วฟิ้งไปไหนคะ"
"วนรถอยู่ค่ะ วันนี้ที่จอดเต็ม นั่นไงมานู่นแล้ว แม่ช่วยถือกระเป๋าค่ะ" นาวยื่นมือไปหมายจะจับยกกระเป๋าหนังสือ
"ไม่เปงไยค่ะ พาฝังถือเอง ย่าแบมบอกไม่ให้คุงแม่ยกของหนัก พาฝังจำได้" นาวยิ้มให้กับความช่างจดช่างจำของลูกสาว ทั้งที่กระเป๋ามีหนังสือแบบฝึกหัดอยู่เพียงสองเล่มเท่านั้นไม่ได้หนักอะไรเลย
"ฟิ้ง คิดถึง"
