"พาฝันดูนี่สิครับ น่ารักหรือเปล่า" ปุณณ์หยิบชุดสำหรับเด็กแรกเกิดขึ้นมาขณะเดินผ่านแผนกเด็กอ่อน
"พาฝังใฉ่ไม่ได้ค่ะ มังเย็ก"
"ให้น้องใส่ไงครับ น้องใส่ต้องน่ารักแน่ๆ เลยเนอะ พาฝันว่าสีไหนสวยครับ แต่เรายังไม่รู้เลยว่าน้องจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ชุดนี้น่ารัก ชุดนี้ด้วย พาฝันช่วยพ่อละ..." ปุณณ์หยิบชุดนั้นชุดนี้ สีนั้นสีนี้ ขึ้นมาดูพลางขอความเห็นจากลูกสาว โดยไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าจิ้มลิ้มบัดนี้ได้งอง้ำ เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น
"ปุณณ์" นาวแตะมือไปที่มือของปุณณ์เพื่อให้เขาหยุดพูด พอรู้ตัวปุณณ์แทบอยากจะเขกกะโหลกตัวเองสักร้อยที รีบวางชุดพวกนั้นทันที
"พาฝังไม่ยู้หรอกคะว่าน่ายักหรือเปล่า จะฉีไหนพาฝังก็ไม่ยู้ทั้งนั้ง พาฝังไม่มองหรอก คุงพ่ออยากชื้อก็เยือกเอง พาฝังไม่ช่วย" พาฝันกอดอกว่าปากยู่ สะบัดหน้าพืดอย่างกระเง้ากระงอดแสนงอน
"เราไปกินไอติมกันไหมคะ หรือว่าพาฝันอยากเล่นสวนสนุก"
"
