"ฉะหวัดดีฮับยุงตุง" มาวินทักทาย
"พ่อขาทำอะไยอยู่" เฟรย่ากอดอกหน้างอถามคนเป็นพ่อปากยู่
"เออ...พ่อก็ทำงานอยู่ไงครับ" ตุลย์มีท่าทางอึกอัก ตอบลูกสาวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"อ๋อ...คุณพ่อของเฟรย่าทำงานอยู่นี่เองเลยเปิดประตูให้พวกเราช้า" ปุณณ์พูดด้วยสีหน้ายียวน ยกมือขึ้นมาใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากของตัวเองบอกเป็นนัย ตุลย์หันหน้ามองกระจกที่สะท้อนเงาของตนเองก็พบว่าปากของเขาเลอะคราบลิปสติก รีบยกมือขึ้นมาปาดเช็ด
"แม่ขาล่ะคะ" เฟรย่าสอดส่ายสายตามองหาคนเป็นแม่
"แม่ขาเข้าห้องน้ำครับ"
"พ่อขาหลีกฉิคะ เฟรย่าจะหาแม่ขา"
"ครับๆ เข้ามาก่อนสิ คุณประภาศรีเอาน้ำกับขนมเข้าไปให้ด้วยนะ" ตุลย์หลีกทางให้ทุกคนเข้าไปในห้องทำงาน
"ท่าทางจะดุเดือดน่าดู" ปุณณ์เอ่ยขึ้นลอยๆ เมื่อเห็นคราบบนพื้นพรม และรู้ได้ในทันทีว่ามันคือคราบอะไร
"ปุณณ์" นาวถลึงตาใส่คนเป็นสามี
"พี่มาวิงนั่งตรงนี้ๆ เฟรย่านั่งกับพี่มาวิง" เฟรย่าจูงมือมาวิ
