“แกงระแวงเนื้อค่ะพี่เขม ลูกจันทร์โขลกพริกแกงเองกับมือเลยนะคะ ตุ๋นเนื้อตั้งชั่วโมงกว่า เนื้อจะได้นิ่ม คุณยายบอกพี่เขมชอบเนื้อที่ตุ๋นจนนิ่ม ลูกจันทร์จำได้ ส่วนข้าวก็หอมนุ่ม ลูกจันทร์หุงข้าวตามแบบที่คุณยายเคยสอนเลยนะคะ แช่ข้าวไว้หนึ่งชั่วโมง ใส่น้ำมะนาวให้ข้าวนุ่ม แล้วก็เกลือเพื่อเพิ่มความหอมกรุ่นให้ข้าว” หลังจากเขมกรแนะนำหญิงสาวทั้งสองคนให้รู้จักกันแล้ว ลูกจันทร์ก็เปิดกล่องอาหารที่นำมา เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เฉกเช่นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ
“เซลีนซื้ออะไรมา” เขมกรเห็นเซลีนนั่งจับกล่องอาหารนิ่งจึงเอ่ยถาม
“แกงระแวงเนื้อกับกุ้งทอดซอสไข่เค็มค่ะ”
“บังเอิญจังเลยนะคะ แต่ของซื้อมาจะสะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้ ลูกจันทร์ไม่ได้อะไรนะ แต่คือไม่ได้เห็นตอนทำน่ะค่ะ ก็เลยไม่รู้ว่าขั้นตอนการทำจะสะอาดเหมือนเราทำเองหรือเปล่า ทานสุ่มสี่สุ่มห้าท้องจะเสียเอาได้นะคะพี่เขม” เซลีนรับรู้ได้ถึงถ้อยคำเหน็บแนมที่แฝงในน้ำเ
