“ขอบใจเธอมากนะเรไร นึกว่าชาตินี้ฉันจะไม่ได้รับการให้อภัยจากเธอเสียแล้ว” ขวัญเรือนกุมมือของเรไรไว้ด้วยความซาบซึ้ง และปริ่มไปด้วยความดีใจ เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก
“ก็บอกแล้วไงว่าฉันทำเพื่อหลาน มาคิดๆ ดู เรามันก็ไม้ใกล้ฝั่ง จะอยู่ได้อีกกี่พรุ่งนี้ก็ไม่รู้ มัวแต่เก็บความขัดเคืองเอาไว้ก็รังแต่จะเกิดสนิมใจขึ้นมา จนไม่อาจตายอย่างเป็นสุข” คำพูดของเซลีนช่วยเตือนสติคนเป็นยาย ให้พึงระลึกและปล่อยวาง ไม่เช่นนั้นคงได้ผูกกรรมกันข้ามภพชาติ เรไรมองหลานสาวที่นั่งยิ้มกริ่มด้วยแววตาเอ็นดู แม้ในคราแรกจะเป็นเรื่องยาก เพราะใจไม่อยากให้อภัย แต่ก็ยอมฝืนใจทำเพื่อหลาน และเป็นความสุขใจในที่สุด
“ฉันจะยกเรือนหลังนี้ให้เป็นสินสอดแก่เซลีน ส่วนสินสอดอื่นๆ เธอเรียกมาได้เลยนะเรไร” ขวัญเรือนเปิดใจยอมรับเซลีนเป็นหลานสะใภ้ ปลาบปลื้มกับความมีจิตใจดี หลานชายคนเดียวของเธอคงมีชีวิตที่เป็นสุขหากได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกับผู้หญิงคนนี้
