“เสียงไก่ขัน🐓”

เสียงไก่ขัน เอ้ก! อี! เอ้ก! เอ้ก! ดังแว่วมาจากหลังบ้านสวน บ่งบอกว่าตอนนี้เช้าแล้วจริง ๆ อากาศเย็นสดชื่น ลมจากภูเขาพัดผ่านกลิ่นดินชื้นและกลิ่นหญ้าเข้ามาในห้อง แต่เจ้าของห้องกลับยังไม่ตื่น คาริสายังคงนอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างไม่สนใจโลก ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… เสียงเคาะประตูดังขึ้นติด ๆ กัน คาริสาขมวดคิ้ว บิดตัวไปมาแล้วเอาหมอนปิดหูแน่น “อื้อออ… ไม่มีคนอยู่ค้า~” แต่เสียงเคาะก็ยังดังไม่หยุด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! จนในที่สุดเธอก็หงุดหงิด ลุกพรวดขึ้นมา เดินสะโหลสะเหลไปเปิดประตูด้วยผมยุ่ง ๆ “นี่เฮียเดย์จะเคาะอะไรนักหนา—!” แต่พอเปิดประตูออกมา… ก็ชะงักทันที “อ้าว… พี่ออม!?” พี่ออมยิ้มกว้าง สีหน้าใจดีตามสไตล์คนเหนือ “มาปลุกเจ้า~ คุณคิริวบอกพี่ไว้ ให้มาปลุกคุณตอนหกโมงเต้าเจ้า” (มาปลุกค่ะ~ คุณคิริวบอกพี่ไว้ ให้มาปลุกคุณตอนหกโมงตรงค่ะ) คาริสาขยี้ตา หันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง “หกโมงจริงด้วย…” เธอบ่นอุ