“คนที่คาริสาควรจะอยู่ด้วย”

ทันทีที่รถยุโรปคันหรูแล่นเหยียบเข้ากรุงเทพฯ เส้นทางตรงหน้าค่อย ๆ คุ้นขึ้น คาริสาที่นั่งเงียบมาตลอดทางก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เมื่อรถไม่ได้ตรงไปทางเดิมที่ควรเป็นเส้นทางไปคฤหาสน์ แต่กลับเลี้ยวขวาเข้าถนนอีกเส้นแทน เธอขมวดคิ้ว หันไปมองทางข้างหน้า ก่อนจะถามแม่เสียงเบาแต่จริงจัง “แม่… แม่จะพาริสาไปไหนคะ” “กลับบ้าน” คุณหญิงพัชรีตอบเรียบ ๆ ไม่หันมามอง คาริสามองหน้าต่างอีกครั้ง ถนนไม่ใช่เส้นทางกลับบ้านที่เธอจำได้ “แต่บ้านเราไม่ได้ไปทางนี้ค่ะ” “โอ๊ย จำได้ด้วยเหรอว่าทางไหน คิดว่าหนีไปอยู่ลำปางจนลืมบ้านไปแล้วซะอีก” น้ำเสียงเสียดสีและกดดันทำให้คาริสากำมือแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนถามตรง ๆ “แม่พูดให้ชัดเลยดีกว่าค่ะ จะเอาริสาไปไหนกันแน่” คุณหญิงพัชรีวางกระเป๋าลงบนตักอย่างแรงเล็กน้อย เหมือนระบายความอึดอัดที่เก็บมานาน “สามเดือนนะคาริสา ที่ลูกหายไป แม่ตามหาจนแทบบ้า ติดต่อก็ไม่ได้ โทรก็ไม่รับ พ