“ของฉัน…ก็เหมือนของเธอ”

เสียงซอพื้นเมืองยังบรรเลงคลอเบา ๆ ขณะที่แสงไฟจากเวทียังคงส่องสะท้อนอยู่บนผ้าซิ่นไหมของคาริสา เธอค่อย ๆ เดินลงจากเวที มือข้างหนึ่งถือพวงมาลัย อีกข้างถือถ้วยรางวัล แต่ก่อนจะได้ก้าวลงขั้นสุดท้าย เสียงอบอุ่นก็ดังขึ้นพร้อมมือแกร่งที่ยื่นมา “ระวังหน่อย เดี๋ยวล้ม” “เฮียเดย์…” คาริสาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยอมให้เขาจับมือลงบันไดอย่างช้า ๆ ข้างล่าง พี่ออมยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มกว้าง “คุณริสาเก่งขนาดเลยเจ้า~ วันนี้งามแต๊งามว่าเลยลูก พี่ละดีจาย๋ขนาด หมู่บ้านเฮาบ่เคยชนะมาเป๋นปี ๆ แล้วเน้อ” เดย์ที่ยืนข้าง ๆ เอื้อมมือไปรับถ้วยรางวัลและดอกไม้จากเธอ ก่อนจะถือไว้ด้วยท่าทีเงียบ ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความภูมิใจ “ฮ่า ๆ พี่ออมก็พูดไปเถอะค่ะ ริสาเองยังงงอยู่เลยว่าทำไมถึงได้ที่หนึ่ง” พี่ออมยิ้มจนแก้มแทบแตก “กะเพราะคุณริสางามจะอั้นไงเจ้า~ แถมตอบคำถามได้ฉลาดขนาดอีก บ่ต้องสงสัยเลยเน้อ ว่าจะได้มงไป