“ไม่ได้จะปล้ำสักหน่อย❌”

หลังจากที่คาริสาได้ขนมเบื้องมากิน เธอก็เดินกินไปเรื่อย ๆ แวะซื้อของกินทุกแผงที่ผ่าน ทั้งข้าวหลาม กล้วยปิ้ง หมูทอด น้ำอ้อยคั้น จนตอนนี้มือแทบจะไม่มีที่ว่าง เดย์ที่เดินถือของให้จนเต็มสองแขนถึงกับถอนหายใจยาว “อีกนิดคงต้องหารถเข็นแล้วล่ะมั้ง” คาริสาหันมายิ้มกว้าง “ของกินที่นี่มันน่ารักนี่นา เฮียก็ช่วยถือไปเหอะ ริสาเลี้ยงขนมเบื้องแล้วไง~” เดย์ทำหน้าไม่ตอบแต่ในใจคือ หมดทางเถียง ระหว่างที่พี่ออมกำลังซื้อของสดอยู่ไม่ไกล คาริสาก็เหลือบไปเห็นร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ ที่มีไฟดวงเล็กแขวนอยู่เต็มหน้าร้าน เธอหันไปบอกพี่ออมเสียงใส “พี่ออม~ ริสาขอแวะดูเสื้อผ้าร้านนู้นหน่อยนะคะ” “ได้เจ้า พี่ซื้อของตี้นี่เสร็จแล้วจะกลับละ ถ้าจะดูนานกะไปรอพี่ตี้รถเน้อ” “โอเคค่ะพี่ออม!” คาริสาพูดจบก็เดินไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าเดย์ที่ถือของเต็มสองมือ… เดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ เมื่อเดินมาถึงหน้าร้าน แม่ค้าหญิงวัยกลางคนทักขึ้