“หนี~”

ลูกน้องที่กำลังจับตรึงคาริสาไว้ พอเห็นเกริงพลเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก็รีบผละถอยหลังเหมือนกลัวจะขวางหูขวางตาเจ้านาย คาริสาทรุดลงกับพื้น หอบหายใจแรงทั้งจากความกลัวและการดิ้นสุดแรง เธอยังไม่ทันตั้งตัวดี เพียะ!! เสียงตบดังลั่นไปทั่วลานบ้าน แรงกระแทกฟาดเข้าที่ใบหน้าของเธอเต็ม ๆ หน้าหันไปตามแรง รสเลือดค่อย ๆ ไหลออกมาตรงมุมปาก เกริงพลยืนมองเธอจากด้านบน สายตาของเขา…เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง ริมฝีปากยกยิ้มช้า ๆ น่าขนลุก “มึงนี่มัน… ไม่จำสักที …นะคาริสา” น้ำเสียงกดต่ำจนเหมือนคำราม แต่คาริสายังฝืนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสั่นระริก “ฮึก…ริสาแค่อยากกลับบ้าน…ขอร้อง…” เกริงพลย่อตัวลงมาช้า ๆ มือใหญ่ของเขาเอื้อมมาบีบกรามเธอจนเจ็บแทบขาดใจ บังคับให้เงยหน้าสบตาเขาโดยไม่ให้หลบได้ “กลับบ้าน?” เขาหัวเราะเย้ยในลำคอ “บ้านของมึง…ก็อยู่ที่นี่แล้วไง” ปลายนิ้วโป้งไล้เลือดที่มุมปากเธอออก “หนีอีกสิ…” เขาก้มกระซิบข้างห