บทที่ 123

1458 Words

ถูกบล็อกไลน์รังสิมันต์เลยดูเบอร์โทรว่าเธอบล็อกเขาอีกช่องทางหนึ่งไหม พอกดโทรออกก็โทรได้แต่ปลายสายไม่ยอมรับ ไม่นานรถก็มาจอดรับแพรไหมที่ป้ายรถเมล์ "ร้านปิดหรือยังล่ะลูก" "ร้านปิดหมดแล้วค่ะ" ที่จริงเธอไม่ได้ข้ามฝั่งไปดูหรอก แค่นี้ก็หายใจไม่ทั่วท้องอยู่แล้ว เขาบอกว่าจะรอแต่เขาผิดสัญญา ผู้ชายโกหก "ไม่เป็นไรหรอกคืนนี้ใส่ชุดของแม่นอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกมาหาซื้อกัน" ที่จริงชุดของเธอก็มีไว้ที่ห้องของพี่ชายอยู่ ถึงไม่มีก็ใส่ของพี่สะใภ้ได้ เรื่องเสื้อผ้าเธอไม่เดือดร้อนเลย แต่ในใจตอนนี้มันไม่ได้อยู่ที่เสื้อผ้าน่ะสิ จนรถมาจอดที่คอนโด คนขับรถเลยนัดเวลาจะมารับออกไปโรงพยาบาล แล้วทั้งสองก็ขึ้นมาชั้นบน โทรศัพท์เครื่องเธอดังมาแค่ครั้งเดียวนั่นแหละ และมันก็ไม่ดังอีกเลย คนเป็นแม่แอบสังเกตลูกสาวเอาแต่จ้องโทรศัพท์แต่ก็ไม่ได้ถามหรอก คิดว่าต้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นแหละ ทำไมความรู้สึกแบบนี้มันถึงกลับมาอีกครั

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD