สามเดือนผ่านไป.. ตอนนี้หลานของเธอก็อายุได้สามเดือนแล้ว และก็เป็นเวลาสามเดือนเช่นกันที่เธอคิดว่าไม่มีเขาอยู่ในชีวิตอีกต่อไปแล้ว เพราะป่านนี้เขาก็คงจะสร้างครอบครัวกับคุณหมอคนสวยคนนั้นแล้วล่ะ
และอีกไม่กี่วันเธอก็ต้องไปฝึกงานแล้ว แพรไหมและเพื่อนในคณะไม่ต้องยื่นเรื่องไปขอฝึกงาน เพราะทางโรงพยาบาลขอมาโดยตรงให้นักศึกษาคณะนี้ไปฝึกงานที่นั่น
เธอไม่รู้หรอกว่าโรงพยาบาลไหน เพราะเธอไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเพื่อนพาไปก็ต้องไปตามเพื่อนนั่นแหละ ในใจเธอคิดไว้ว่ามันคงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกเลยไม่ได้สนใจเท่าไรนัก
เพื่อนในคณะรุ่นเดียวกันไม่ใช่ว่าจะไปฝึกงานที่เดียวกันหมด บางคนก็ขอฝึกอยู่แถวบ้านเพราะมีเส้นสายบ้าง แต่สำหรับเธอคิดว่าไปฝึกที่กรุงเทพฯก็ดีแม่จะได้ไปอยู่ด้วยท่านคงคิดถึงหลานแล้ว
"ซื้ออะไรมาเยอะแยะคะแม่"
"ก็ซื้อของฝากไง"
"แม่ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอกค่ะ ที่นั่นมีครบทุกอย่าง"
"แม่ก็เห็นว่าพี่สะใภ้เราชอบ
