บทที่ 96

1677 Words

"รู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้รักคุณ" "รู้สิคะ คนรักกันมันต้องมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน คุณไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้ฉันเลย มีแต่การขับไล่ไสส่ง" "โอ๊ยยปวดหัว" อยู่ดีๆ เขาก็เอามือขึ้นมาบีบขมับของตัวเอง "คุณเป็นอะไร" "ทำไมผมปวดหัวแบบนี้" "คุณไม่ต้องมาแกล้งทำแล้ว ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ความจำเสื่อม" "ความจำเสื่อม? ผมน่ะหรือความจำเสื่อม??" เขาความจำเสื่อมตอนไหน แม่ น้อง เพื่อน รวมถึงเธอเขายังจำได้อยู่เลย "ทำไมคุณมองฉันแบบนั้น ตกใจล่ะสิที่ฉันรู้ว่าคุณแค่แกล้งทำ" "เราไม่ได้รักกันเหรอ?" "คุณถามทำไม!" คำตอบของคำถามนี้เขาเป็นคนที่รู้ดีมากกว่าเธอเสียอีก "ผมขออยู่คนเดียว" พูดคำนี้จบชายหนุ่มก็นอนหันหลังให้เธอ พร้อมกับคิดทบทวนว่าเขาลืมอะไรไปบ้าง "คุณไม่ได้แกล้งเหรอ?" "พูดไปคุณก็ไม่เชื่อ" "คุณจำได้ไหมว่าทำกับฉันไว้ยังไงบ้าง" "ผมทำอะไรให้คุณ" จากที่นอนหันหลังชายหนุ่มก็หันหน้ากลับมามอง "คุณทำร้ายฉันสารพัดค

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD