บทที่ 10

hot love พิษรักเพลิงอัคคี บทที่ 10 "คุณพักอยู่ห้องข้างๆ นี่เองเหรอ?" "อืมใช่" ชายหนุ่มละสายตาจากจอโทรศัพท์ที่กำลังเขี่ยเล่นอยู่เพื่อมองไปดูใบหน้าคนที่ถาม "มีอะไรหรือเปล่า" "ทำไมคุณถึงให้ฉันมาอยู่.." แล้วทำไมเขาไม่เปิดห้องใหม่ให้เธอล่ะ อยู่แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากอยู่ห้องเดียวกัน "ห้องที่นี่ไม่ว่างหรอกนะ ถูกจองล่วงหน้าเป็นเดือน" โรงแรมของเขาอยู่ติดแม่น้ำเจ้าพระยา แถมมีล่องเรือชมบรรยากาศยามเย็นด้วย ใครที่เป็นลูกค้าของโรงแรมได้ใช้บริการนั้นฟรีแถมมีบริการอาหารให้ด้วย คนเลยต้องจองล่วงหน้าถึงจะได้เข้าพัก ข้าวปุ้นต้องเปลี่ยนแผนใหม่เธอเลยกลับมาเอาเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำด้วย ทีแรกคิดว่าห้องนั้นยังไม่มีใครอยู่ ถ้าอาบน้ำเสร็จใช้แค่ผ้าเช็ดตัวคลุมร่างกายก็คงไม่เป็นไร แต่นี่เป็นห้องของเจ้าของโรงแรมเลยเหรอ ถึงแม้ห้องน้ำจะมีแค่ห้องเดียวแต่ก็อลังการมาก เพราะในห้องน้ำมีอ่างจากุชชี่แถมถ้าเปิดผ้าม่านก็จะเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาด้วย หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเธอก็เปิดประตูออกมา แต่พอออกมาก็ไม่เห็นเขานั่งอยู่ที่เดิมแล้ว ชั้นล่างของโรงแรม.. ข้าวปุ้นลงมาข้างล่างเพื่อจะไปหาอะไรทาน แต่พอออกมาด้านนอกก็เห็นบรรยากาศริมแม่น้ำมีทางเท้าให้คนเดินเธอเลยลองเดินดู "คุณป้าเป็นอะไรไหมคะ" เดินออกมาเห็นป้าคนหนึ่งเหมือนจะล้มเลยรีบไปพยุงท่าน "คุณพี่เป็นยังไงบ้างคะเจ็บไหมคะ" เข้ามาใกล้ถึงเห็นว่าใบหน้าของท่านไม่น่าจะเรียกป้าได้เลย ข้าวปุ้นเลยเปลี่ยนสรรพนามเรียกพี่แทน "ฉัน 50 แล้วจะเรียกป้าก็เรียกเถอะ" "แต่ใบหน้าผิวพรรณของคุณเหมือนคน 30 ต้นๆ เลยนะคะ" "จริงเหรอ" เด็กชมแบบนี้ก็อดดีใจไม่ได้ "เดี๋ยวข้าวพาไปหาที่นั่งก่อนดีกว่าค่ะ" "หนูชื่อข้าวเหรอ" "ชื่อข้าวปุ้นค่ะ" "ข้าวปุ้นที่หมายถึงขนมจีนน่ะเหรอ" "อะไรนะคะ?' ได้ยินคำพูดนี้ก็นึกถึงคำพูดของอัคคี เธอคิดว่าเขาเมาที่ไหนได้เขาคงจะถามเหมือนคุณป้าคนนี้ "ใช่ค่ะ" "หนูมาพักโรงแรมนี้เหรอ หรือหนูทำงานที่นี่" "มาทำงานค่ะ" "หนูทำงานแผนกไหนล่ะ" "เพิ่งเข้ามาวันแรก ทำโซนบาร์ค่ะ" "แล้วนี่หนูจะออกมาเดินเล่นเหรอ" "เพิ่งมาที่นี่วันแรกเลยอยากจะเดินชมบรรยากาศค่ะ" "หนูอยากขึ้นเรือไหม" "ขึ้นได้เหรอคะ" "ฉันก็กำลังจะไปขึ้นเรือนั่นแหละแต่ด้วยร่างกาย ..เราอย่าพูดเรื่องนี้กันดีกว่าถ้าหนูจะไปตามมาสิ" ข้าวปุ้นเลยถือโอกาสพยุงป้าเดินไปที่ท่าเรือของโรงแรม มาถึงเรือก็จอดเทียบท่ารออยู่แล้ว เหมือนว่าเรือรอป้าแค่คนเดียว พอขึ้นมาเรือก็ออกจากท่าน้ำ "คุณป้าเหมาเรือเหรอคะ" "หึหึ..จะว่าแบบนั้นก็ได้" "คุณป้าต้องรวยมากแน่เลยค่ะ" "ก็ไม่เท่าไรหรอก สมัยก่อนฉันเคยล่องเรือแบบนี้กับสามี มันเป็นความฝันที่เราสองคนจินตนาการกันไว้ ว่าถ้าอายุเยอะขึ้นเราจะมาล่องเรือชมบรรยากาศแบบนี้กันอีก" ไม่รู้นึกยังไงถึงอยากพูดเรื่องความเก่าความหลังให้เด็กคนนี้ฟัง และข้าวปุ้นก็เป็นผู้ฟังที่ดีเธอรอจนกว่าจะมีจังหวะถามแทรก "คุณป้าคงรักคุณลุงมากเลยสินะคะ" "ฉันรักเขาแต่เขาไม่ได้รักฉันหรอก" "ทำไมคะ" "เขามีผู้หญิงคนใหม่ มีลูกกับผู้หญิงอีกคน" "คุณป้า.." ถ้าจะถามอีกก็กลัวว่าจะเสียมารยาทดีไม่ดีไปกระตุ้นอารมณ์ของท่าน "เขาเสียไปแล้วล่ะ" "เสียแล้วหรือคะ" "ใช่ ฉันมันโง่มากเลยนะ กว่าจะมารู้ว่าเขามีบ้านอีกหลังก็ตอนงาน ศ พ ของสามี" "เมียน้อยพาลูกมางานศพเหรอคะ" "หนูรู้ได้ยังไง" "เหมือนละครหลังข่าวเลยค่ะ" "หึหึ" "ในเมื่อเขาไม่จริงใจกับเราเราก็อย่าไปคิดถึงเขาสิคะ" "ฉันก็อยากทำแบบนั้นให้ได้ แต่ฉันคงคิดถึงเขาไปจนวันตาย" "นั่นเพราะคุณป้าจิตใจงดงามไงคะ คุณป้าอภัยให้คนที่หักหลังในความรักได้" "หนูมีแฟนหรือยัง" "คุณป้าถามข้าวหรือคะ" "ใช่" "ไม่มีผู้ชายคนไหนตาต่ำหรอกค่ะ" "จะเรียกว่าตาต่ำได้ยังไงหนูสวยขนาดนี้ แถมยังรู้จักพูดรู้จักเจรจากับผู้ใหญ่ด้วย" "ข้าวไม่กล้าให้ใครเข้ามาในชีวิตหรอกค่ะ กลัวว่าเขาจะต้องมารับผิดชอบ ไม่อยากให้เขาลำบากไปด้วย" "ทำไมล่ะ" "ข้าวเป็นเด็กกำพร้าค่ะ" "เด็กกำพร้าก็มีเกลื่อนไป ไม่เห็นต้องปิดกั้นตัวเองเลย" "ข้าวมีคนที่ต้องทดแทนบุญคุณ ถ้ามีครอบครัวกลัวว่าจะทดแทนบุญคุณได้ไม่ดีค่ะ" "คนที่มีบุญคุณก็ส่วนคนที่มีบุญคุณ เราจะใช้ทั้งชีวิตทดแทนไม่ได้หรอกนะ เพราะเราเกิดมาก็ต้องหาความสุขให้กับตัวเอง" "ขอบคุณนะคะป้า ที่ให้แง่คิดที่ดี" ไม่เคยมีใครพูดให้เธอฟังแบบนี้ เธอใช้ความรู้สึกของตัวเองสั่งสอนตัวเอง ว่าบุญคุณต้องทดแทน "ฉันมีลูกชายอยู่สองคน คนหนึ่งโสดแต่อีกคนไม่แน่ใจเพราะเห็นมีผู้หญิงมาตามจีบอยู่ ถ้าหนูไม่รังเกียจอยากเป็นลูกสะใภ้ฉันไหมล่ะ" "อะไรนะคะ?" 🖊ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่