เตชินท์ขับรถไปตามถนนยามค่ำคืน โดยมีอินทิรานั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปข้างหน้า ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มปกคลุมสองข้างทาง เมื่อรถแล่นออกห่างจากตัวเมือง บรรยากาศก็เริ่มเงียบสงบลง และสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในรถ
แสงจันทร์นวลส่องลอดเมฆบางส่วนลงมา ทำให้เห็นทิวทัศน์ของต้นไม้และทุ่งนาที่อยู่ริมถนนเป็นเงาตะคุ่ม อินทิรามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับความมืดและความเงียบ
ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบาๆ และเสียงลมที่ปะทะกับตัวรถเป็นระยะ ทั้งสองคนต่างตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง โดยไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา
เตชินท์ขับรถไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่อินทิราไม่คุ้นเคย รถค่อยๆ เคลื่อนที่ขึ้นสู่ที่สูง อินทิราเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม สองข้างทางเริ่มเป็นเนินเขาและป่าไม้มากขึ้น อากาศก็เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
"เรากำลังจะไปไหนกันคะ" อินทิราถาม
