หลังจากอินทิราเข้าไปในห้องน้ำ เตชินท์ก็เดินไปยังหน้าต่างเขาทอดสายตามองไปยังวิวด้านนอกที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิดราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง ความเงียบสงัดของบ้านบนเขาทำให้ความคิดของเขาไหลลื่นไปได้อย่างอิสระ
ครู่หนึ่งต่อมา เสียงน้ำไหลในห้องน้ำก็เงียบลง เตชินท์ละสายตาจากวิวด้านนอกและกลับมานั่งตรงโซฟาตัวเก่า
อินทิราเปิดประตูออกมาในชุดผ้าฝ้ายลายดอกไม้ที่ดูหลวมโคร่งเล็กน้อย ผมของเธอยังเปียกหมาดๆ ใบหน้าดูสดใสขึ้น
"ขอบคุณนะคะ น้ำอุ่นสบายมากเลยค่ะ" อินทิรากล่าวด้วยรอยยิ้ม
เตชินท์มองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก ชุดของคุณป้าสายดูแปลกตา แต่ก็ทำให้เธอดู เป็นกันเองมากขึ้น
"ยินดีครับ" เตชินท์ตอบยิ้มๆ "คุณมานั่งตรงนี้ดีกว่า"
เขาชวนนั่งตรงโซฟาตัวที่เขานั่งอยู่ ซึ่งอยู่ใกล้หน้าต่าง สามารถมองเห็นแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังสวนด้านนอกได้ชัดเจน
อินทิราเดินไปนั่งลงบนโซฟา มองออกไปนอกหน้าต่า
