เตชินท์ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาอินทิรา ยื่นมือไปประคองใบหน้าของเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ โอบกอดร่างบางของเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ความรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยหวนคืนมาอีกครั้งหลังจากที่ต้องห่างกันไปนาน เขาก้มลงมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยอย่างอ่อนโยน
"จะกลับไปกับผมได้เมื่อไหร่" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
อินทิราซบหน้าลงบนอกของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบด้วยรอยยิ้มเล็กๆ
"ฉันยังรู้สึกสนุกกับที่นี่อยู่เลยค่ะ"
เตชินท์คลายอ้อมกอดเล็กน้อย มองหน้าเธอด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความน้อยใจ
"คุณพูดเหมือนไม่อยากอยู่กับผม"
อินทิรารีบส่ายหน้า
"เปล่านี่คะ..."
"ผมอดทนรอและคาดหวังที่จะได้เจอกับคุณทุกวัน ผมจะไม่ให้คุณห่างจากผมไปไหนอีกแล้ว" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง
อินทิราเงยหน้ามองเตชินท์ ดวงตาของเธออ่อนโยนลง เธอเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขาเบาๆ
เตชินท์เผยรอยยิ้มกว้างอย่างดีใจ เขาโอบกอดอินทิร
