อัคราจับมือพาขวัญชนกเข้าไปคุยกันเงียบๆ ในมุมลับที่ห่างไกลสายตาสอดรู้สอดเห็นของทุกคน
“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันมาทันใช่ไหม”
เขาจับพลิกแขนซ้ายขวา ทั้งยังจับใบหน้าของเธอพลิกไปมาดูร่องรอยบุบสลายจนทั่ว เมื่อไม่เห็นแม้เพียงรอยแมวข่วนก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
“ทำไมไม่พูดอะไรบ้าง ตกใจเหรอ”
“วันนั้น นายเป็นคนไปช่วยฉันเอาไว้เหรอ”
เธอมองหน้าสบตาเขานิ่งๆ ต้องการฟังความจริงจากปากของเขา เพราะตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา เธอเข้าใจมาตลอดว่าคนที่ไปช่วยเธอเอาไว้ได้ทันคืออัคคี นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกดีกับแฝดน้องเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
“อืม ฉันเอง”
“แล้วทำไมไฟ..”
“ฉันให้ไอ้ไฟมันพูดแบบนั้นเองแหละ ก็เธอเรียกฉันเป็นชื่อไอ้ไฟก่อนที่เธอจะสลบไป อีกอย่างเธอคงรู้สึกดีกว่าถ้าไอ้ไฟเป็นคนไปช่วยเธอเอาไว้”
“แต่มันทำให้ฉันเข้าใจผิด ฉันคิดมาตลอดว่าไฟเป็นฮีโร่ มันยิ่งทำให้ฉัน..”
“ชอบไอ้ไฟเหรอ”
“อือ รู้แล้วยังมาถามอีก”
“ก็
