“ทำไมเธอไม่เห็นบอกฉันเลยว่าพ่อเธอจะให้แต่งงานกับไอ้เลวนั่น”
อัคราถามขึ้นมาตอนที่กำลังใช้ไดร์เป่าผมให้คุณหนูของขวัญที่หน้าโตะเครื่องแป้ง เธอจึงมองสบตากับเขาผ่านกระจกเงา ก่อนจะตอบคำถามนั้น
“เพราะฉันไม่คิดจะแต่งงานกับมันน่ะสิ”
“จริงเหรอ”
“อืม”
“ดีมาก แล้วจะไม่มีปัญหากับพ่อเธอเหรอ”
“มี พ่อบอกจะตัดฉันออกจากกองมรดก”
“ถ้าพ่อตัดเธอจริงก็ไม่ต้องกลัว ฉันมีสมบัติเยอะ มีปัญญาเลี้ยงเธอได้สบายมาก”
คนที่เคยกวนประสาทเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มหู ก่อนเขาจะอมยิ้มน้อยๆ มองเธอผ่านกระจกด้วยแววตาอ่านยาก แต่กลับทำให้แก้มสาวเห่อร้อน เลือดในกายวิ่งไหลแล่นพล่านจนวูบวาบไปทั้งร่าง
“เรื่องอะไรต้องมาเลี้ยงฉัน ฉันเรียนจบก็ทำงานหาเงินเองได้”
“โดนตัดออกจากกองมรดก ต้องทำงานเป็นลูกจ้าง เงินเดือนจะสักกี่บาท แต่ละเดือนจะพอซื้อเครื่องสำอางของเธอหรือเปล่าก็ไม่รู้”
“จนแล้วก็ต้องเจียมตัวสิ ฉันอยู่ได้หรอกน่า”
“แต่ฉันชอบให้เธอใช้
