“อืม...เช้าแล้วเหรอเนี่ย” ฉันตื่นขึ้นมาในช่วงเวลายามสาย ๆ ของวันหยุดทำงาน แสงแดดที่ค่อนไปทางแรงส่องมาปลุกให้ฉันตื่นจากความเหนื่อยล้าและยังถูกกอดรัดแน่นจนแทบขยับตัวไม่ได้ทั้งคืน เขายังคงหลับสนิท ใบหน้าคมที่เคยดุดัน จ้องเขม็งใส่กันเมื่อคืนวาน บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและผ่อนคลายลง มือหน้าของเขายังคงพาดอยู่ที่เอวคอดกิ่วของฉัน
‘เชื่อเขาเลย ตอนหลับก็ยังไม่ปล่อยมือจากเอวฉัน หวงอะไรกันนักหนายะ’ แน่นอนว่าขณะที่ฉันคิดอยู่นี่ใบหน้าฉันยิ้มแฉ่งเลยล่ะ
ฉันจ้องมองเขาพลางใช้ความคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะตอนนี้หัวใจฉันกำลังแปรเปลี่ยนไป
‘มินนี่...ถ้าเธอยังอยู่รอบตัวฉัน หรืออยากได้ร่างคืน เธอควรปรากฏตัวออกมาบ้างสิ ฉันจะได้ทำใจจากร่างนี้ได้...’ ฉันนึกในใจ ตั้งแต่แรกที่ฉันฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ ฉันพยายามจะหาเศษเสี้ยวจิตวิญญาของเจ้าของร่างเดิมมาตลอด แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า พอ ๆ กับร่างของฉันที่หายสาบสูญไป
