กลิ่นอับของสิ่งของบางอย่างเตะจมูกฉันเป็นสิ่งแรกที่เรียกสติของฉันให้กลับคืนมากจากการสลบเมือด เปลือกตาฉันค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ ทว่า...มันยังหนักอึ้งอยู่จึงลืมขึ้นได้เพียงเล็กน้อย อาการเวียนหัวฉายชัดแทบอยากอ้วกออกมาตรงหน้า แต่สุดท้ายตอนนี้ฉันก็ทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพราะประคองสติที่มีอยู่น้อยนิด
ฉันแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ภาพตรงหน้ายังคงพร่ามัวเป็นเงาซ้อน แต่ฉันก็รู้สึกได้นะว่าตอนนี้ร่างกายตัวเองกำลังถูกตรึงเข้ากับเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งด้วยเชือกทั้งแขนและขา และเพียงขยับเล็กน้อย ความเจ็บปวดก็ร้าวไปทั้งตัว...ฉันก้มมองไปที่ท้องเล็ก ๆ ของตัวเอง ดีหน่อยที่พวกเขาไม่ได้รัดช่วงหน้าท้องของฉัน
‘อดทนไว้นะลูกแม่ แม่จะต้องหนีออกไปจากที่ที่ไม่รู้จักแห่งนี้ให้ได้’ ฉันพึมพำให้กับตัวเอง
แม้สติฉันจะไม่ฟื้นขึ้นเต็มที่ แต่โสตประสาทของฉันก็ชัดแจ่มแจ๋ว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงของคนสองคนที่คุ้นหูใกล้เข้ามา ฉั
