‘เอี๊ยด!!!’
เสียงล้อรถเบรกกะทันหันหลังจากที่ขับมาด้วยความเร็วสูง ซึ่งจอดลงที่หน้าตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัทวีระพงษ์ ภาคินก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าเข้ม ถมึงทึง แผ่รังสีอำมหิตที่พร้อมจะฟาดงวงฟาดงาทุกคนที่เข้ามาปราม หรือห้ามเขา จนพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ทำทีจะมาห้ามต้องถอยล่นลงและเอ่ยปากถามด้วยความใจเย็น
“เอ่อ...คุณมาติดต่อกับใครครับ”
“กูมาหาไอ้วายุมันอยู่ไหน”
“รบกวนรอสักครู่ครับ”
“กูไม่รอ...” จากนั้นภาคินก็เดินเข้าไปแบบไม่มองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแม้แต่น้อย เขาตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์
“ไอ้วายุอยู่ไหนพาฉันไปหามัน!!!” เสียงคำรามและการเรียกชื่อของรองผู้อำนวยการด้วยคำว่าไอ้ ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงไม่น้อย เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์เองก็ไม่สามารถต้านทานความน่ากลัวนี่ไหว
“คุณภาคินคะ คุณวายุติดการประชุมอยู่คะ”
“แสดงว่ามันอยู่ที่นี่ กูจะไปหามันเอง” ภาคินเลี่ยงเดินไปจะขึ้นลิฟท์ พนักงาน
