(ภายในรถ)
รถของคุณภาคินวิ่งขับไปตามถนนซึ่งเป็นทางที่พอคุ้นเคยอยู่บ้าง แน่นอนว่ามันไม่ใช่ทางไปบ้านของฉัน ความเงียบเกาะกุมไปทั่วรถ เขาเหยียบคันเร่งจนรถคันหรูสีดำคันนี้พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ฉันหันไปมองหน้าเขาที่ตอนนี้ดูบึ้งตึงพร้อมสับฉันให้เป็นชิ้น ๆ ยิ่งนัยน์ตาเขาภายใต้กรอบแว่นกรอบเงินนั่นมีความคมที่พร้อมจะฆ่ากันให้ตายด้วยสายตา
“ทำงานด้วยกันทุกวัน...ทั้งวัน...แถมยังจะไปต่างประเทศด้วยกันสองคนงั้นเหรอ?” คุณภาคินพูดทำลายบรรยากาศ แต่ทำไมมันถึงชวนให้อึดอัดยิ่งกว่าเดิมกัน
“...” ฉันไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลยจริง ๆ
“หึ...เงียบงั้นเหรอ เธอเป็นตอไม้รึไง หรือว่าจริง ๆ แล้ว เธอจงใจจะใช้เวลาช่วงที่ทำงาน รื้อฟื้นความหลังกัน ก่อนที่จะมาแต่งกับฉัน อยากอยู่กับมันจนตัวสั่นสินะ!!!”
ฉันหันควับไปมองเขาด้วยความไม่พอใจเช่นกัน
“แล้วตรงนี้มันเกี่ยวอะไรกับพี่คะ เราทำสัญญาอะไรกันไว้พี่ลืมไปแล้วเหรอ!!!”
