ฉันเดินออกมานั่งรอรถที่ป้ายรถเมลหน้าโรงพยาบาล ในขณะนั้นก็ส่งงานอีเมลผ่านไอแพดไปให้คุณวายุเพื่อไม่ให้เวลาสูญเปล่า
“เฮ้อ...เจ้าตัวเล็กของแม่” จู่ ๆ ความเป็นแม่ก็ประทับร่าง ฉันใช้มือเรียวลูบท้องน้อยเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “รออีกหน่อยนะลูก เดี๋ยวแม่จะบอกคุณพ่อของลูกแล้วนะ ว่าเขากำลังจะมีแก้วตาดวงใจคนใหม่ก่อกำเนิดแล้ว”
แต่แล้ว...จู่ ๆ ฉันก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกมุ่งร้ายที่แผ่ออกมาไม่ไกล ฉันรีบหันหลังไปมอง ทว่า...มันไม่ทันการซะแล้ว มือหนาของชายฉกรรจ์พุ่งเข้ามาชาร์จตัวฉันไว้ พร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่มีกลิ่นแปลก ๆ โปะเข้ากับจมูกของฉันอย่างฉัน
“อื้อ...” ฉันดีดดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ แต่กลิ่นฉุนของผ้าทำให้ฉันเริ่มสติเลือนรางและค่อย ๆ ดับวูบลง แต่ว่า...ฉันเห็นนะ ใบหน้าของชายทั้งสามคนมันคุ้นอย่างบอกไม่ถูกเหมือนเคยพบเจอที่ไหนมาก่อน
[ภาคิน พาร์ท]
(ตึกโชติวัฒนา)
ยามเย็นของวัน ภายในชั
