ฉันกลับมาถึงบ้าน เปิดประตูเดินเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้าจากการประชุมและปรึกษาโปรเจกส์ทั้งวัน แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าฉันก็เผยขึ้นเมื่อเห็นร่างของคนบางคนนั่งรอกันอยู่มุมห้องรับแขก
“พี่ภาคิน...พี่มาได้ไงเนี่ย” คุณภาคินในชุดลำลองสวมแว่นกรอบเงินนั่งไขว่ห้าง สายตาคมกริบจ้องไอแพดในมืออย่างใจจดใจจ่อ แต่พอได้ยินเสียงฉันเขาก็ละใบหน้าจากจอแล้วหันมายิ้มให้ฉัน
“คิดถึงหนูไงครับ เลยมาหา”
‘พรึ่บ!’ ฉันโยนกระเป๋าใบโปรดลงไปที่โซฟาตรงข้ามเขา ก่อนที่ฉันจะทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ คนร่างโตแล้วสวมกอดเอวเขาแน่น ซุกใบหน้าลงไหล่กว้าง เอาจริงนะ...ฉันเองก็หลงเขาไม่น้อยเลยล่ะ ฉันเหลือบตาไปมองที่จอไอแพดของเขา ดูเหมือนว่าเขากำลังทำงานของตัวเองอยู่ไปด้วย
“พี่กำลังตรวจแผนโครงการอีโค่ซิสเตมเหรอคะ”
“ครับ...ก็ภรรยาคนเก่งของพี่เสนอมา พี่กับพอเลยนำมันมาปรับปรุงทั้งระบบ ตอนนี้ทั้งนักลงทุน และผู้เช่าเรียกว่าเติบโตเกินพันเปอร์เซ็นต์
