สัปดาห์ถัดมา หมอก็นัดให้อารญาไปตรวจอีกครั้ง ก่อนจะนัดผ่าตัด ยอมรับว่ากังวลใจจนนอนไม่หลับ เธอตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหาร พอลูกตื่นก็พาไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัว กินข้าวเช้า ส่งขึ้นรถรับส่งไปโรงเรียน แล้วตัวเองก็แต่งตัว สะพายกระเป๋ามารอรถแท็กซี่อยู่แถวหน้าบ้าน
ปริ๊น!!!
เสียงบีบแตรทำให้คนที่กำลังยืนกอดอกคิดอะไรหมุกมุ่นในหัวสะดุ้งเฮือก หรี่ตามองไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้าม ในจังหวะที่เจ้าของรถลดกระจกลง
“คุณชาย…”
เสียงหวานพึมพำเบาๆ ประจวบกับมีรถแท็กซี่คันหนึ่งวิ่งมาพอดี อารญาจึงโบกมือเรียกรถ ทว่ากลับต้องทำหน้ายุ่งเมื่อเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น ในจังหวะที่แท็กซี่คันดังกล่าววิ่งมาจอดตรงข้างถนนที่เธอยืนอยู่
“ไปเถอะลุง! ผมจะไปส่งเธอเองครับ!”
อารญาหันขวับไปมองเจ้าของขายาวๆ ที่กำลังก้าวข้ามถนนมา แล้วเอื้อมมือหมายจะเปิดประตูรถแท็กซี่ แต่กลับถูกผู้มาใหม่รั้งข้อมือเอาไว้ ดึงร่างบาง
