ทันทีที่มาถึงอารญาก็ตรงเข้าไปไหว้เจ้าของบ้านซึ่งกำลังจิบน้ำชารับลมเย็นๆ ตรงสวนสวย โดยปฏิเสธที่จะรับชาตามคำเชื้อเชิญด้วยท่าทางเป็นกันเอง
ครั้นรู้ว่าลูกสาวยังไม่ตื่นจากนอนกลางวัน อารญาก็ไม่คิดจะปลุก เพราะยายหนูจะชอบโยเยและงอแงหากนอนไม่เต็มอิ่ม ฉะนั้นจึงขออนุญาตเจ้าบ้านไปหาแม่ครัวใหญ่ที่ประจำอยู่หลังตึก
“ป้าอาบคะ”
ร่างบางมาหยุดยืนมองคนที่กำลังก้มหน้าก้มตานวดแป้งอยู่เงียบๆ ก่อนจะเอ่ยออก น้ำเสียงนุ่มนวลทำให้คนที่กำลังทำงานของตนอยู่ชะงักมือ เงยหน้าขึ้น แล้วอุทานตาโต
“คุณน้องอาย!”
“สวัสดีค่ะ”
อารญายิ้มหวาน พนมมือไหว้ผู้สูงวัยอย่างงดงาม จากนั้นร่างอ้วนตุ๊ต๊ะก็เดินเร็วๆ มาสวมกอด กอดของคนคุ้นเคยที่เป็นหนึ่งในผู้ที่เธอชอบมาขลุกหัดทำอาหารด้วย ทำให้เธออุ่นซ่านได้อย่างน่าประหลาด
“โถ…แม่คุณของป้า ไม่ได้เจอกันนานคุณน้องอายดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากเลยนะคะ”
จากนั้นป้าอาบก็เดินจูงมือเธอมานั่งลน
