“ฉันดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณที่เฝ้า คุณไปนอนเถอะ” เสียงแหบๆ เอ่ยบอก ขณะตั้งท่าจะก้าวขาลงเตียงด้วยท่าทางทุลักทุเล จนเขาต้องรีบเข้ามาพยุงเอาไว้ก่อนที่เธอจะล้มหัวคะมำ
“จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ”
“อืม”
“มานี่ เดี๋ยวพี่พาไป”
ขาดคำพ่อเจ้าประคุณก็ย่อตัวลง ช้อนร่างอ้อนแอ้นขึ้น ท่ามกลางการอ้าปากค้าง ใบหน้าซีดเซียวเริ่มร้อนวาบ และมีสีสันเพราะความกระดากอาย แต่ก็ไม่มีแรงพอที่จะดิ้นรนให้เขาปล่อย
ธีรเดชวางเธอลงยืนตรงหน้าชักโครก แล้วก้มกระซิบถาม
“ทำเองไหวไหม หรือจะให้พี่ช่วย”
คำพูดกำกวมทำให้คนเป็นไข้หน้าร้อนขึ้นไปอีก ก่อนจะหันไปมองค้อน
“บ้า!”
เห็นเธอขวยเขินเขายิ่งนึกสนุก
“อายอะไร เมื่อคืนนี้พี่เช็ดตัวให้เราทั้งคืน”
คนฟังตาเหลือก ละล่ำละลักออกมา
“คุณเช็ดตัวให้ฉัน!”
“อืม เราไข้ขึ้นตัวร้อนจี๋พี่ก็เลยเช็ดตัวให้ ไม่ต้องอายหรอก พี่เคยเห็นมาหมดแล้ว” พ่อตัวโตยังมีแก่ใจมาเย้าหน้าซื่อๆ ท่าทางเจ
