วันนี้เธอจะนั่งให้สุดสาย ให้มันรู้ไปว่าคนที่คิดจะสะกดรอยตามเธอจะตามไหว ถ้ามีคนตามจริงๆ ก็คงมีจังหวะที่เธออาจได้เห็นหน้าอีกฝ่ายบ้างล่ะ ครั้นคิดได้เช่นนั้น เธอก็กดมือถือโทรไปหาพลช
“เฮียวันนี้อายขอเข้างานสายนะคะ มีเหตุสุดวิสัยจริงๆ ค่ะ แล้วก็มีเรื่องอยากให้เฮียช่วยด้วยค่ะ”
เมื่อปลายสายตอบตกลง เธอก็เอ่ยบอก
“เหมือนมีคนสะกดรอยตามอาย เฮียช่วยมารับอายที่…”
หลังจากเอ่ยแจ้งพิกัดที่น้อยคนนักจะรู้ว่ามีซอยหนึ่งทะลุไปถึงผับของพลชได้ อารญาก็วางสาย จากนั้นก็ทำเป็นนั่งรถสองแถวปกติ ทว่าตากลับลอบมองไปยังเบื้องหลังอยู่เรื่อยๆ ในจังหวะที่รถติดไฟแดงเธอก็เหลือบไปเห็นคนที่นั่งในรถคันหนึ่ง ซึ่งจอดเยื้องท้ายรถสองแถวคนละเลน ฟิล์มกระจกทึบจนเกินค่ามาตรฐาน แต่ยังเห็นเค้าลางที่คุ้นหน้าเอามากๆ
“ดาริกางั้นเหรอ?”
เธอพึมพำกับตัวเองอย่างไม่แน่ใจ ขยับไปนั่งท้ายๆ แล้วเพ่งสายตาไปยังรถคันที่ว่า กระทั่งไฟเขียว แทนที่
