ประตูห้องหอปิดลงพร้อมเสียงล็อกกลอนดังแผ่ว เจ้าบ่าวป้ายแดงเดินผ่านห้องนั่งเล่น กลับเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูลงกลอนอีกชั้น ก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาหาเจ้าสาวที่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง
แม้จะอยู่ด้วยกันมานานหลายเดือน แต่สถานะที่เปลี่ยนไปทำเธอประหม่า
ตอนนี้เธอไม่ใช่ชิดจันทร์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เป็น...ชิดจันทร์ อธิพัฒน์โภคิน
“ยืนนิ่งเลย ตื่นเต้นเหรอครับ”
ปัณณธีรั้งร่างบอบบางมาสวมกอดแนบอก เธอไม่ตอบ แต่กลับซุกใบหน้าฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของเขา ซึ่งต่างจากเธอมากที่ตอนนี้มันเต้นกระหน่ำแทบไม่เป็นจังหวะ
“เอ่อ...คือ”
“ไม่ต้องตื่นเต้นนะ เราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายเดือนแล้ว เห็นกันมาทุกซอกทุกมุมแล้วด้วย”
“พี่ปัณณ์”
เธอผละออกจากอ้อมกอด แถมยังประเคนหมัดใส่อกแกร่งข้อหาหมั่นไส้
“ไปอาบน้ำกันดีไหม ถ้าลูกจันยังอยู่ในชุดนี้ พี่กลัวว่าจะอดใจไม่ไหว”
“ไปสิคะ”
เจ้าสาวคนสวยส่งค้อนตาคว่ำ
