“ขลุ่ย แวะร้านขายยาให้หน่อยสิ”
มัสลินเอ่ยทำลายความเงียบในรถหลังเพลงขลุ่ยพากลับกรุงเทพฯ ทันทีที่เสร็จพิธีส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ
“เธอเป็นอะไร เป็นไข้เหรอ”
เขาตีไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทางแล้วยื่นมือไปอังหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ แต่ทุกอย่างก็ดูปกติ
“ตัวก็ไม่ได้ร้อน หรือว่าปวดหัว”
“ฉันไม่ได้ปวดหัวหรือเป็นไข้อะไรทั้งนั้น”
“อ้าว แล้วจะให้แวะร้านขายยาทำไมล่ะ เธอจะซื้ออะไร”
มัสลินเม้มปาก สายตามีแววกังวลและลังเล ไม่กล้าพูดออกไปว่าตั้งใจจะเข้าไปซื้ออะไรในร้านขายยา เขาจึงยื่นมือมาลูบแก้มใสแล้วรั้งเธอเข้ามาจูบเบา ๆ
“เธอเป็นอะไรมัส กังวลอะไรอยู่ บอกฉันสิ”
“ฉันยังไม่แน่ใจ”
“ไม่แน่ใจก็บอกได้ เธอมีปัญหาอะไร ฉันช่วยเธอได้ทุกเรื่อง”
“คือ...เมนส์ฉันยังไม่มาเลย สองสามเดือนได้แล้วมั้ง ฉันไม่แน่ใจ จำไม่ได้ด้วยว่ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”
เมื่อได้ยินคำเฉลย ดวงตาคมกริบก็เปล่งประกายความหวัง ริมฝีปากคลี่ย
