“ลูกจันอยากไปญี่ปุ่นค่ะ”
“ดีเลย งั้นเราไปอยู่สักครึ่งเดือนดีไหม พี่ให้พี่รสจัดตารางคิวให้ลูกจันใหม่แล้ว มีเวลาว่างไปได้นะ”
“ครึ่งเดือนเลยเหรอคะ”
ใบหน้าสวยซีดเผือด ลำพังแค่อยู่กับเขาทุกวันในช่วงเวลาปกติ เขาก็แทบจับเธอกินไม่มีวันพัก แล้วนี่ต้องไปฮันนีมูนกับเขาในช่วงข้าวใหม่ปลามัน แบบนี้เธอจะมีชีวิตรอดกลับมาได้อย่างไร
“นานไปเหรอ”
“ก็นานนะคะ”
“ไปนาน ๆ นี่แหละดีแล้ว เผื่อขากลับจะได้มีหลานติดท้องมาฝากทุกคนไง”
“พี่ปัณณ์”
คำพูดของเขาทำเอาทุกคนที่ร่วมโต๊ะหัวเราะครึกครื้นยกเว้นเพียงว่าที่เจ้าสาวที่ก้มหน้ามองจานด้วยความเขินอาย
“อายอะไรครับ เรื่องธรรมชาติ แต่งงานแล้วทุกคนก็คาดหวังอยากอุ้มลูกของเราทั้งนั้น พี่หวังว่าลูกจันจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังนะ”
“ลูกจันไม่รู้ค่ะ”
คนตัวบางเสยกเครื่องดื่มขึ้นจิบดับความประหม่า ยิ่งเห็นสายตาที่พ่อแม่มองมายังเธอด้วยความสุขใจยิ่งทำให้รู้สึกเขินอายเป็นเท่าตัว
เม
