หนุ่มสาวก้าวลงจากรถตู้ กางแขนสูดอากาศบริสุทธิ์ริมทะเลของคฤหาสน์หลังใหญ่บนชายหาดส่วนตัวที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
“โห อากาศดีมาก นี่บ้านหรือวังเนี่ย นอนคนละห้องยังเหลือเลย”
เพียงขิมเอ่ยติดตลก ทำทุกคนหัวเราะขำ นาน ๆ ทีได้มาเที่ยวในบรรยากาศผ่อนคลายทำให้ความตึงเครียดที่มีหายวับไปกับตา
“เข้าบ้านไปเก็บของกันก่อนเถอะจ้ะเด็ก ๆ แม่เตรียมอาหารเช้าไว้รอแล้ว”
ทอฝันเดินออกมาต้อนรับลูก ๆ หลังเดินทางล่วงหน้ามาก่อนเพื่อจัดเตรียมทุกอย่าง เมื่อเข้าไปในบ้าน ปัณณธีก็ต้องตกใจเมื่อพ่อแม่ของตัวเองนั่งพูดคุยกับพ่อของชิดจันทร์อยู่ที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น
“อ้าว พ่อแม่ มาด้วยเหรอครับ”
“มาสิ วันเกิดลูกสะใภ้ทั้งที ว่าแต่แกเถอะ เก็บเงียบเลยนะเจ้าปัณณ์ ถ้าน้าฝันไม่บอกแม่ก็คงไม่ได้รู้ว่าแกจะมาด้วย หมู่นี้ไม่เคยโผล่หน้ากลับบ้านเลย จนแม่จะลืมหน้าลูกชายตัวเองเสียแล้ว”
ประโยคสุดท้ายทำทอฝันและคิมหันต์หันหน้ามองกัน แววตาติดก
