“เดี๋ยวสิ นอนเล่นกันอีกหน่อย พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”
คำพูดจริงจังทำเธอนอนนิ่งไม่ดื้อดึง แม้ว่าตอนนี้จะรู้แล้วว่าขาของตนอ้าพาดสะโพกสอบเอาไว้โดยที่ส่วนแข็งขืนของเขาจดจ่ออยู่ที่ความสาวฉ่ำน้ำของเธอ
“อะไรคะ”
“เรื่องหมอนั่น ลูกจันจะเอายังไง ให้พี่แจ้งความดีไหม”
เธอเงยหน้าสบตา แววตาสับสนไหวระริก ไม่รู้ว่าควรจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี
“ลูกจันกลัวเป็นข่าว คนอื่นต้องคิดว่าลูกจันโดนรัฐปล้ำไปแล้วแน่ ๆ แล้วถ้าเราแต่งงานกัน พี่จะไม่โดนหัวเราะเยาะเหรอคะ”
“ไม่ต้องสนใจพี่หรือใคร สนใจแค่ตัวเอง ถ้าอยากจะแจ้งความพี่จะพาไป แล้วดำเนินคดีเอาให้มันไม่มีที่ยืนในสังคมเลย”
“ลูกจันไม่อยากทำขนาดนั้น ขอแค่รัฐเขาไม่มายุ่งกับลูกจันอีกก็พอ”
ป่านนี้รัฐปกที่โดนยำจนเละก็อาจจะไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้ แค่นี้ก็เพียงพอกับความเลวทรามที่เขาทำ แต่มันไม่สามารถการันตีได้ว่าคนสิ้นคิดอย่างเขาจะยอมหยุด
“สงสาร
