เวลาต่อมา…
รถตู้หรูสีดำขับออกจากลานจอดรถของคนโดพอดีกับที่แท็กซี่สีเขียวเหลืองขับเข้ามาจอดริมฟุตบาทเกรซรีบวิ่งขึ้นรถโดยมีสายตาคมของเวหานะจับจ้องมองไม่วางตา คนขับรถได้แต่ลอบมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังภายในรถตู้เงียบกริบทั้งที่มีผู้โดยสารถึงสามคนนั่งอยู่ในรถ มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน
กระทั่งถึงทางแยกรถทั้งสองแยกกันไปคนละทางแท็กซี่ตรงไปยังปลายทางที่ผู้โดยสารบอก
“ลุงรีบกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ” เกรซร้อนรนเป็นอย่างมากเธอเอ่ยบอกให้คนขับเร่งความเร็วขึ้นอีก บรืน…!!
ในช่วงเวลาเร่งรีบตอนเช้าตรู่ของวันรถค่อนข้างติดสะสม
“เร็วได้แค่นี้แล้วหนูรถติดนี่จะรีบไปไหนละ” ลุงคนขับรถแท็กซี่มองผู้โดยสารผ่านกระจกมองหลัง ในตาคู่สวยของเด็กสาวด้านหลังคลอไปด้วยน้ำสีใส ใบหน้าดูเครียดมากจนคนขับไม่กล้าถามอะไรต่ออีกแต่ทว่า…
“ฮือ…หนูรีบกลีบบ้านค่ะพ่อของหนูกำลังโดนใครก็ไม่รู้ทำร้ายอยู่ที่บ้าน” เกรซรู้สึก
