รถตู้ขับออกมาจากซอยแคบด้วยความระมัดระวังเกรซนั่งเงียบนึกไปถึงคำพูดของพรพรรณที่ผ่านมาหลายปีเธออดทนยอมหลีกเลี่ยงทุกอย่างเพราะไม่อยากมีปากเสียงให้พ่อต้องหนักใจแต่วันนี้คำพูดของพรพรรณทำเหมือนเธอไม่มีความรู้สึก ทำเหมือนเธอไม่มีหัวใจ
เขาผลักไสเธอให้ไปกับคนเลว ๆ พวกนั้นทั้งที่เธอไม่ได้เกี่ยวข้องหรือผิดบาปอะไรด้วยเลยความอดทนที่เคยมีมานานขาดผึ่งลงไปในตาคู่สวยดูแข็งกร้าวขึ้นจนเวหาที่คอยลอบมองอยู่สังเกตเห็น สายตาดื้อรั้น สู้คนในเวลาที่เธอใช้สู้อยู่กับเขาบ่อย ๆ ฉายชัดขึ้นอีกครั้งแต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังนั่งคิดอะไรอยู่กันแน่ กระทั่งในขณะที่เธอนั่งจ้องมองถนนตรงหน้าก็เห็นเข้ากับรถเก่งสีเทาเงาวาวคันคุ้นเคยขับเข้ามา ปกติรถคันนี้จะเป็นสีดำแต่นาวีเพิ่งจะเอาไปแร็ปสีใหม่มาตามประสาคนรักรถเห่อรถ
“พี่จอดค่ะ!” เกรซเอ่ยบอก คนขับมองเวหาผ่านกระจกมองหลังอีกครั้งเจ้านายพยักหน้าอนุญาต ก่อนจะมองตามสายตาของเกรซก็เห็น
