หลังจากทำรายงานจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น แสงสีส้มรำไรเริ่มทาบทับผ่านหน้าต่างห้องสมุด ทั้งเกรซและข้าวหอมต่างอยู่ในอาการอ่อนเพลีย แต่ในใจของเกรซกลับยิ่งกระวนกระวาย เพราะนี่คือเวลาที่เธอต้องถูก ‘รับตัว’ กลับไปสู่สถานที่กักขังอีกครั้ง
“ไม่อยากไปใช่ไหม..?” ข้าวหอมแค่มองตาก็รู้ใจ เธอรู้ว่าเพื่อนคิดอะไรอยู่ รู้ว่าเกรซรู้สึกอึดอัดมากแค่ไหนแต่การช่วยเหลือครั้งนี้ก็ค่อนข้างยาก เขามีทั้งอำนาจ เงินทอง พวกเธอนะเหรอมีแค่ร่างกายกับความ ‘ยากจน’ ที่ค่อยเป็นเพื่อนอยู่ทุกนาที
“อืม…ฉันสบายใจมากรู้ไหมเวลาที่ได้ออกมาจากที่นั่น แกรู้ไหมเพนท์เฮ้าส์ของเขาหรูหรามากแค่ไหนมีทุกอย่างที่พวกเราไม่มีและสิ่งที่ไม่เคยมีเลยนั่นคือ ‘ความสุข’ ฉันไม่เคยมีความสุขเลยข้าวเวลาที่อยู่ที่นั่น“ เกรซควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นบอกเพื่อนออกไป เธออึดอัดไปหมดทุกสิ่งอย่างยิ่งตอนมีเขาอยู่ในห้องด้วยเธอยิ่งรู้สึกอึดอัด
”ยืมหนังสือไปอ่านไหม แก
