เสียงสะอื้นไห้ที่ดังลอดออกมาจากประตูห้องนอนที่ปิดสนิท บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของเวหาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงกว้างที่ดูอ้างว้างขึ้นมาถนัดตา มือหนาที่เคยบีบเค้นข้อมือเล็กจนห่อเลือดบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อย เขาปัดแก้วน้ำบนเคาน์เตอร์ทิ้ง เพล้ง!! จนมันแตกกระจายเพื่อระบายความสับสนในอก โดยที่เขาก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรกันแน่…
"โธ่เว้ย!"
เขาสบถเสียงต่ำ พลางเสยผมอย่างหงุดหงิด คำว่า 'เกลียด' ของ ลูกหนี้ ที่พูดใส่หน้าเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว มันไม่ใช่คำด่าทอที่เขาไม่เคยได้ยิน เธอเคยต่อว่าพูดคำว่าเกลียดใส่เขามาแล้วหลายครั้งแต่ครั้งนี้คนที่เขาตราหน้าว่า 'ขายตัว' กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอาชญากรใจโฉดที่กำลังพรากลมหายใจไปจากร่างที่บอบช้ำอยู่แล้ว
ภายในห้องนอนที่มืดสลัว เกรซซุกหน้าลงกับหัวเข่า ร่างกายที่สั่นเทาพยายามหดตัวให้เล็กที่สุดราวกับจะหายไปจากโลกใบน
