ทั้งสองสาวจัดการฝากเงินก้อนใหญ่เข้าบัญชีธนาคารเรียบร้อย เกรซกำสมุดบัญชีไว้แน่น ความเย็นของกระดาษและตัวเลขเจ็ดหลักในนั้นคือหนี้ก้อนแรกที่เธอจะเอาไปจ่ายเขาหวังว่าสักวันเธอจะไปจากหอคอยงานช้างที่แสนอัปยศนี้ได้…
“เกรซ... แกโอเคไหม” ข้าวหอมถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเอาแต่จ้องสมุดบัญชีนิ่ง
“ฉันโอเคข้าว... ฉันแค่กำลังคิดว่าถ้าไม่เป็นหนี้เขาฉันคงได้ไปซื้อบ้านใหม่หลังเล็ก ๆ แล้วพาแกกับแม่ไปอยู่ด้วยกัน“ เธอไม่มีใครแล้วนอกจากข้าวหอมและแม่ของข้าวหอม เงินสี่ล้านมันเยอะมากสำหรับเธอมันสามารถต่อลมหายใจ สร้างที่ซุกหัวนอนใหม่ให้เธอได้ไม่ยาก
“ไม่ตายก็หาใหม่ได้ตอนนี้มาช่วยกันคิดแก้ปัญหานี่ก่อน” ข้าวหอมวางมือเบา ๆ ลงบนไหล่บางของเพื่อนและเอ่ยบอกคำพูดสั้น ๆ ง่าย ๆ แต่เป็นเหมือนกำลังใจที่ดีของเกรซ
หลังจากแยกกับข้าวหอม เกรซรีบเดินทางกลับเพนต์เฮาส์ทันทีพร้อมกับกล่องข้าวมื้อเย็นของเธอในวันนี้ เธอพยายามทำ
