พรึบ!!
ร่างหนาล้มตัวลงนอนข้าง ๆ คนตัวเล็ก เวหาหยิบมือถือบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมากดดูเวลา 04:45 น. เขากดส่งข้อความหาธีโอเสร็จแล้วเก็บมือถือลงที่เดิมแขนแกร่งดึงร่างบางมานอนหนุนแขนตัวเองเพราะที่เกรซนอนในตอนแรกผ้าปูที่นอนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักของเขา
“จะโดนด่าไหมวะกู” เวหาพึมพำหากตื่นเช้ามาเธอเห็นสภาพตัวเองจะด่าหรือโกรธเขาเพิ่มขึ้นกว่าเดิมไหม ตลอดจนถึงเช้าเวหานอนไม่หลับเลยแม้ในอ้อมแขนจะมีร่างนุ่มนิ่มให้เขานอนกอดอุ่น ๆ ก็ตาม กระทั่งแสงของเช้าวันใหม่ค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาในห้อง
“อือ…” เสียงคนในอ้อมแขนดังขึ้นเวหารีบหลับตาลงแกล้งหลับ ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมตาตื่นเกรซมองแผงอกแกร่งตรงหน้านิ่งสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว พรึบ! ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นก่อนจะหันไปมองยังหมอนตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ
“ทำไมไปนอนที่เขาได้ล่ะ” ริมฝีปากอวบอิ่มพึมพำเบา ๆ คนเดียวก่อนจะก้มมองดูตัวเองเกรซเบิกตากว้างขาวโพลนเมื่อเห
