ภายในเพนต์เฮาส์ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบริมระเบียงห้องมีร่างหนาของเจ้าของห้องยืนมองวิวเมืองที่ไกลสุดลูกหูลูกตาด้วยความเจ็บปวด
นัยน์ตาคมแดงก่ำน้ำตามันก็พากันไหลออกมาไม่ยอมหยุดข้าง ๆ ก็ยังมีลีน่าที่มัวแต่กดส่งข้อความหาพี่คนสวยไม่ยอมหยุดเช่นกัน
“พี่คนสวยไม่อ่านข้อความของหนูเลยค่ะ” ลีน่าเงยหน้าจากจอมือถือไปบอกปะป๊า
“ไม่ต้องส่งไปแล้วลีน่า”
“ปะป๊าไม่รักพี่คนสวยเหรอคะ ไม่อยากให้พี่คนสวยกลับมาเหรอ”
“รักสิ…แต่พี่คนสวยเขาไม่รักป๊า” พรึบ! แขนแกร่งดึงหลานเข้ามากอดแน่นไหล่หนาสั่นไหวเบา ๆ จนหลานตัวเล็กอย่างลีน่ารับรู้ได้ว่าปะป๊าของเธอร้องไห้อีกแน่ ๆ เด็กน้อยที่โกรธปะป๊าเป็นฟืนเป็นไฟในตอนแรกหายโกรธไปทันทีเมื่อเห็นปะป๊าร้องไห้อย่างน่าสงสาร
“ไปง้อสิค่ะ…แด๊ดดี๊ง้อหม่ามี๊ยังหายโกรธเลยพี่คนสวยก็ต้องหายเหมือนกัน” เด็กที่ไม่เข้าใจในสถานการณ์ก็คิดว่าการง้อคงทำให้พี่คนสวยหายโกรธปะป๊าได้
เสียงสะอื้นที่พย
