เวลาต่อมา…
หลังจากที่เกรซกินข้าวต้มจนหมดชามด้วยความหิวโหย ร่างบางเก็บจานชามไปล้างให้หมอก่อนจะเดินมานั่งลงบนเตียงคนป่วยแคบ ๆ
“ขอหมอตรวจดูอีกทีนะครับอาจจะต้องเอายาไปกินต่อที่บ้าน” หมอลงมือตรวจอาการของเกรซไข้ลดลงไปมาก ใบหน้าสวยก็ดูมีเลือดฝาดขึ้นไม่ได้ซีดเซียวอย่างเมื่อคืนนี้แล้ว ดวงตาคู่สวยมองไปมองยังนาฬิกาแขวนผนังอยู่บ่อยครั้งเธอรอว่าเมื่อไหร่ข้าวหอมจะมาสักที ความใจดีของหมอกรทำให้เกรซเริ่มไม่อยากอยู่ต่อที่นี่ สายตาที่เขามองเธอไม่ใช่แค่เพียงหมอกับคนไข้แล้วเธอรู้ดี…
“ยาครับ กินยาลดไข้ ยาแก้อักเสบขอหมอดูขาหน่อยได้ไหมครับว่าบวมช้ำตรงไหนหรือเปล่า” หมอก้มหน้าลงจะจับขาขาว ๆ ดูแต่ทว่า
“ยะ..อย่าค่ะเกรซไม่เจ็บตรงไหนแค่รู้สึกปวดระบมนิดหน่อยแต่ทนได้ค่ะกินยาเข้าไปเดี๋ยวก็หาย” เกรซรีบเอ่ยห้ามทำให้หมอชะงักไปทันที เธอหยิบเม็ดยาขึ้นมาใส่ปากตามด้วยน้ำเปล่าจนหมดแก้ว
“เกรซ!” เสียงที่รอคอยก็ดังขึ้นใบหน้าส
